Μια βροχερή μέρα του Μαΐου
Η μέρα ξημέρωσε με έναν ουρανό βαμμένο γκρι, σαν να είχε ξεχάσει ο Μάιος την υπόσχεσή του για λιακάδα και ανθισμένες μυρωδιές. Οι πρώτες σταγόνες έπεσαν διστακτικά, μα σύντομα η βροχή έγινε σταθερή, ρυθμική, σχεδόν μουσική. Οι δρόμοι γυάλισαν, τα φύλλα των δέντρων έσκυψαν κάτω από το βάρος του νερού, και η πόλη πήρε μια απρόσμενη, μελαγχολική ομορφιά
Οι άνθρωποι περπατούσαν βιαστικά, άλλοι με ομπρέλες, άλλοι με το παλτό σηκωμένο μέχρι τα αυτιά. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη βιασίνη, υπήρχε κάτι γαλήνιο. Η βροχή έμοιαζε να καθαρίζει όχι μόνο τον αέρα, αλλά και τις σκέψεις. Να σβήσει για λίγο τον θόρυβο της καθημερινότητας.
Σε ένα μικρό καφέ στη γωνία, τα τζάμια θαμπωμένα από την υγρασία, κάποιοι είχαν βρει καταφύγιο. Μια γυναίκα διάβαζε το βιβλίο της, ένας ηλικιωμένος έπινε αργά τον ελληνικό του, δύο φίλοι συζητούσαν χαμηλόφωνα. Η βροχή έξω γινόταν το φόντο μιας στιγμής που κανείς δεν βιαζόταν να τελειώσει.
Και κάπως έτσι, αυτή η βροχερή μέρα του Μαΐου, που στην αρχή φάνηκε μουντή και άχαρη, μετατράπηκε σε μια υπενθύμιση: ότι ακόμα και οι πιο σκοτεινές μέρες έχουν τη δική τους ομορφιά, αρκεί να σταθεί για λίγο και να τις παρατηρήσεις.
