Η δήλωση του Παύλου Πολάκη — «παραμένουμε στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν τον χαρίζουμε σε κανέναν» — δεν είναι απλώς μια τοποθέτηση μετά από μια χαμένη ψηφοφορία στην Κεντρική Επιτροπή. Είναι μια πολιτική γραμμή μάχης. Μια προσπάθεια να κρατηθεί ζωντανό ένα αφήγημα την ώρα που το κόμμα αλλάζει μορφή, κατεύθυνση και ανθρώπους.
.png)
Με φόντο τις επερχόμενες εκλογές, η πολιτική σκηνή θυμίζει θεατρική πρόβα χωρίς σενάριο. Ο πολίτης ζει ένα δράμα — όλοι εναντίον όλων. Κόμματα διαλύονται, ανασυντίθενται, αναζητούν ταυτότητα και ιδεολογία μηδενικής βαρύτητας. Οι λέξεις «πρόγραμμα» και «όραμα» έχουν αντικατασταθεί από επικοινωνιακές ασκήσεις επιβίωσης.
Στην τηλεόραση, η εικόνα είναι αποκαλυπτική: ατελείωτες ώρες συζητήσεων, εκπρόσωποι κομμάτων και μη, όλοι με άποψη για όλα, όλοι με βεβαιότητα για τίποτα. Μια Βαβέλ ακατάσχετης λογοδιάρροιας, χωρίς ουσιαστική γνώση, χωρίς πολιτική έκφραση. Το θέαμα κυριαρχεί, η ουσία απουσιάζει.
Ο πολίτης παρακολουθεί, κουρασμένος, αποστασιοποιημένος, σχεδόν ειρωνικός. Γιατί αυτό που βλέπει δεν είναι πολιτική — είναι επιθεώρηση . Και οι εκλογές που έρχονται, αν συνεχιστεί αυτό το σκηνικό, θα θυμίζουν περισσότερο οπερέτα παρά δημοκρατική διαδικασία.
Κρίμα. Η πολιτική δεν χρειάζεται σκηνοθέτες. Χρειάζεται περιεχόμενο .
Ο άνδρας δεν χρειάζεται να φωνάζει για να δείξει ποιος είναι. Η συμπεριφορά του τον ορίζει — όχι η εικόνα του στα social, ούτε η επίδειξη της στιγμής.Δεν κυκλοφορεί στην πόλη με σαγιονάρες και σορτς.
Οι τίτλοι τέλους πέφτουν για την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Αριστεράς, μετά την ομαδική απόφαση επτά βουλευτές να δηλώσουν την ανεξαρτησία τους. Η κίνηση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια θεσμική πράξη· αποτυπώνει το βάθος της κρίσης που ταλανίζει τον χώρο εδώ και μήνες.
Ο άνδρας της εικόνας δεν ποζάρει· δηλώνει παρουσία. Η στάση του, σταθερή και απόλυτα ελεγχόμενη, αποπνέει αυτοπεποίθηση χωρίς υπερβολές. Το ντύσιμο του — προσεγμένο, ισορροπημένο, με κλασικές γραμμές και σύγχρονη καθαρότητα — λειτουργεί σαν προσωπική υπογραφή. Κάθε λεπτομέρεια, από το σακάκι μέχρι τα παπούτσια, δείχνει άνθρωπο που γνωρίζει τι θέλει να πει χωρίς να χρειάζεται να το φωνάξει.
Το βλέμμα του δεν αναζητά εντυπώσεις. Αναζητά συνέπεια. Είναι η εικόνα ενός άνδρα που έχει χτίσει το ύφος του με επιλογές, όχι με τύχη. Ένας άνδρας που δεν ακολουθεί τη μόδα· την ερμηνεύει. Που δεν επιδιώκει την προσοχή· την κερδίζει.
Την απλότητα που ξεχωρίζειΤην κομψότηταΣε έναν κόσμο όπου η εικόνα συχνά γίνεται θόρυβος, εκείνος επιλέγει τη σιωπηλή δύναμη. Την απλότητα που ξεχωρίζει. Την κομψότητα που δεν χρειάζεται εξηγήσεις.
Ένας άνδρας με υπογραφή.
Η αποχώρηση της Έφης Αχτσιόγλου από τη Νέα Αριστερά και η άμεση παραίτησή της από το βουλευτικό αξίωμα χτύπησε ένα ισχυρό πολιτικό γεγονός σε μια ήδη ταραγμένη περίοδο. «Σήμερα αποχωρώ από την ΚΟ της Νέας Αριστεράς. Ταυτόχρονα, ανακοινώνω την απόφασή μου να παραιτηθώ από το βουλευτικό αξίωμα. Είναι μια πράξη συνείδησης», σημειώθηκε στη δήλωσή της — μια φράση που αποτυπώνει το προσωπικό και το πολιτικό βάρος της επιλογής της.
Οι πολιτικές των τελευταίων μηνών θυμίζουν σκηνικό συνεχούς αναταραχής. Κόμματα αυτοδιαλύονται, νέα κόμματα αναγγέλλονται, βουλευτές αλλάζουν θέσεις, απόψεις και πολιτικές με ρυθμό που δεν επιτρέπει στον πολιτικό να παρακολουθεί με καθαρότητα. Η εικόνα μοιάζει με πολιτικό χάρτη που ξανασχεδιάζεται κάθε εβδομάδα.
Η παρουσία της Λένας Φλυτζάνη στον ΣΚΑΪ σηματοδοτεί μια νέα εποχή για το κανάλι και για τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την τηλεοπτική ενημέρωση. Με καθαρό λόγο, σταθερό ρυθμό και σύγχρονη αντίληψη για την επικοινωνία, εισάγει ένα ύφος που ξεφεύγει από τον παλιό τηλεοπτικό αυτοματισμό.
%20(1).png)
Η καθημερινή παρουσία εκπροσώπων κομμάτων στα τηλεοπτικά πάνελ έχει αρχίσει να κουράζει τη θεατή. Η υπερβολική έκθεση, οι επαναλαμβανόμενες τοποθετήσεις και η συνεχής προσπάθεια εντυπωσιασμού προκαλεί ένα περιβάλλον που δεν ενημερώνει — εξαντλεί.
Οι δημοσκοπήσεις, η κοινωνική απαξίωση και η εκλογική κατρακύλα έχουν καταστήσει σαφές ότι τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Νέα Αριστερά Δύσκολα θα μπορέσει να έχει κοινοβουλευτική παρουσία στις επόμενες εκλογές. Και όταν χάνεται η προοπτική του βουλευτικού εδράνου, ξαφνικά εξαφανίζονται και οι μεγάλες ιδεολογικές διαφορές. Η πολιτική μετατρέπεται σε διαχείριση επιβίωσης.
Η εικόνα της ξανθιάς γυναίκας στο εξώφυλλο δεν είναι απλώς πορτρέτο· είναι σύμβολο της νέας
Η δήλωση του προέδρου της Νέας Αριστεράς , Γαβριήλ Σακελλαρίδη, ότι «δεν είμαστε προσωρινό κόμμα» στη συνέντευξή του στα «Παραπολιτικά», δεν είναι απλώς μια φράση. Είναι μια πολιτική τοποθέτηση με στόχο να χαράξει όρια Γαβριήλ στη, να απαντήσει σε αμφισβητήσεις και να τοποθετήσει το κόμμα του στον χάρτη της νέας, ρευστής αριστερής πραγματικότητας.
.jpg)
Για δεκαετίες η γυναίκα αντιμετωπιζόταν μέσα από στερεότυπα: σύμβολο θηλυκότητας, μητρότητας, γονιμότητας. Ένα πρόσωπο που «συμπλήρωνε» τον δημόσιο χώρο, αλλά σπάνια τον καθόριζε. Σήμερα, όμως, η εικόνα αυτή έχει αλλάξει ριζικά. Η γυναίκα στη σύγχρονη πολιτική ζωή δεν είναι διακοσμητική παρουσία· είναι παράγοντας ουσίας .
Από τον ΣΥΡΙΖΑ στη Νέα Αριστερά και τώρα στην ΕΛ.ΑΣ. του Αλέξη Τσίπρα — τελικά ποια είναι η Αριστερά στην Ελλάδα;
Η ελληνική Αριστερά βρίσκεται ξανά σε μια περίοδο μετασχηματισμών, αναζητήσεων και επαναπροσδιορισμών. Από τον ΣΥΡΙΖΑ που κυριάρχησε πολιτικά την προηγούμενη δεκαετία, στη Νέα Αριστερά που προέκυψε από τη διάσπασή του, και τώρα στην ΕΛ.ΑΣ. (Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη) του Αλέξη Τσίπρα, ο χώρος μοιάζει να κινείται διαρκώς, χωρίς όμως να έχει απαντήσει στο βασικό ερώτημα:
ποια είναι σήμερα η Αριστερά στην Ελλάδα;