Τηλεόραση — δεν παράγει πολιτική, καταγράφει τα γεγονότα
Η τηλεόραση δεν παράγει πολιτική. Δεν δημιουργεί ιδέες, δεν χαράζει στρατηγική, δεν γεννά προτάσεις. Καταγράφει. Μεγεθύνει. Αναπαράγει. Και συχνά, εγκλωβίζει την πολιτική ζωή σε ένα πλαίσιο θεάματος που δεν ανήκει.
Στις οθόνες παρελαύνουν πρόσωπα, όχι θέσεις. Συγκρούσεις, όχι επιχειρήματα. Εντυπώσεις, όχι περιεχόμενο. Η πολιτική μετατρέπεται σε εικόνα, σε στιγμιότυπο, σε ατάκα που πρέπει να ειπωθεί πριν χαθεί ο τηλεοπτικός χρόνος. Το αποτέλεσμα είναι προβλέψιμο: θόρυβος χωρίς ουσία.
Ο πολίτης δεν ενημερώνεται· παρακολουθεί. Δεν συμμετέχει· παραμένει θεάτης. Και η δημόσια συζήτηση, αντί να ανεβαίνει επίπεδο, εγκλωβίζεται σε έναν κύκλο επανάληψης, όπου τα γεγονότα παρουσιάζονται, αλλά δεν ερμηνεύονται.
Η τηλεόραση καταγράφει. Η πολιτική, όμως, οφείλει να παράγει. Και εκεί βρίσκεται η μεγάλη απουσία της εποχής.
