Τοπίο στην ομίχλη
Δώδεκα μήνες — ίσως — μας χωρίζουν από τις επόμενες εθνικές εκλογές, αν τελικά γίνουν στο τέλος της τετραετίας. Κι όμως, το πολιτικό σκηνικό της αντιπολίτευσης παραμένει θολό , ασαφές, χωρίς σταθερό προσανατολισμό. Ένα πραγματικό τοπίο στην ομίχλη .
.Στον χώρο της αντιπολίτευσης επικρατεί μια εικόνα διάσπασης : όλοι εναντίον όλων, χωρίς ξεκάθαρο ιδεολογικό προσδιορισμό, χωρίς συνεκτικό αφήγημα, χωρίς ηγετικές φυσιογνωμίες που δεν μπορούν να εμπνεύσουν ή να ενώσουν. Μικροί αρχηγισμοί, προσωπικές στρατηγικές, εσωτερικές τριβές — όλα αυτά συνθέτουν μια εικόνα πολιτικής αδυναμίας.
Την ίδια στιγμή, οι πολίτες παρακολουθούν από τις οθόνες — μεγάλες ή μικρές — ατελείωτες αντιπαραθέσεις που δεν παράγουν πολιτική. Αντιπαραθέσεις χωρίς προτάσεις, χωρίς σχέδιο, χωρίς ουσία. Και όσο η πολιτική συζήτηση μετατρέπεται σε τηλεοπτικό θέαμα, τόσο η κοινωνία απομακρύνεται, κουράζεται, αδιαφορεί.
Είναι αυτό δείγμα παρακμής ή απλώς πολιτική ένδεια ; Ίσως και τα δύο. Σε κάθε περίπτωση, είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Καλημέρα Ελλάδα — σε μια εποχή όπου η πολιτική χρειάζεται καθαρότητα, αλλά προσφέρει μόνο ομίχλη.
