Κρίση Εμπιστοσύνης

—Η κρίση που βιώνει η ελληνική κοινωνία δεν είναι μόνο οικονομική, πολιτική ή θεσμική. Είναι, πάνω απ' όλα, μια κρίση εμπιστοσύνης — ίσως η πιο επικίνδυνη από όλες, γιατί δεν φαίνεται εύκολα, αλλά διαβρώνει τα πάντα.

ςΗ εμπιστοσύνη είναι το αόρατο κεφάλαιο κάθε κοινωνίαςΟι έρευνες καταγράφουν σταθερά χαμηλά επίπεδα εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς, τα πολιτικά κόμματα, τη Δικαιοσύνη, τη δημόσια διοίκηση, ακόμη και προς τους ίδιους τους συμπολίτες μας. Η εμπιστοσύνη είναι το αόρατο κεφάλαιο κάθε κοινωνίας: αυτό που επιτρέπει στους ανθρώπους να συνεργάζονται, να επηρεάσουν, να επενδύσουν, να σχεδιάσουν το μέλλον.

Όταν η εμπιστοσύνη χάνεται, οι κοινωνίες γίνονται αμυντικές , καχύποπτες , κλειστές . Κάθε θεσμός αντιμετωπίζεται με δυσπιστία, κάθε πολιτική πρωτοβουλία με επιφύλαξη, κάθε δημόσια συζήτηση με κυνισμό. Η συλλογική ικανότητα να αντιμετωπίζουμε προκλήσεις μειώνεται, γιατί κανείς δεν πιστεύει ότι ο άλλος θα κάνει το σωστό.

Είναι αποτέλεσμα χρόνων ασυνέπειΗ κρίση εμπιστοσύνης δεν προέκυψε ξαφνικά. Είναι αποτέλεσμα χρόνων ασυνέπειας, αδιαφάνειας, πολιτικής φθοράς και θεσμικών αδυναμιών. Και όσο η δημόσια ζωή κυριαρχείται από αντιπαραθέσεις χωρίς περιεχόμενο, τόσο η απόσταση ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος μεγαλώνει.

Η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται με συνθήματα. Χτίζεται με σταθερότητα , διαφάνεια , συνέπεια , σεβασμό . Χτίζεται όταν οι θεσμοί λειτουργούν, όταν οι πολιτικοί μιλούν καθαρά, όταν η κοινωνία νιώθει ότι δεν την κοροϊδεύουν.

Σήμερα, η Ελλάδα δεν χρειάζεται μόνο ανάπτυξη ή μεταρυθμίσεις. Χρειάζεται κάτι βαθύτερο: να ξαναβρεί την πίστη της στους θεσμούς, στους ανθρώπους, στον εαυτό της.