Η μελαγχολία μετά τις διακοπές

Η επιστροφή από τις διακοπές έχει πάντα μια ιδιαίτερη γεύση· όχι πικρή γλυκιά, αλλά μια γεύση ενδιάμεση, σαν εκείνη τη στιγμή που τελειώνει ένα όμορφο τραγούδι και μένει στον αέρα η τελευταία του νότα. Αυτό ακριβώς είναι η μελαγχολία μετά τις διακοπές : μια απαλή σκιά πάνω από το φως του καλοκαιριού που φεύγει.

Οι πρώτες μέρες πίσω στην πόλη μοιάζουν παράξενες. Το σώμα είναι ακόμη στη θάλασσα, το μυαλό ακόμη στο νησί, αλλά η πραγματικότητα χτυπάει με τον ήχο του ξυπνητηριού. Οι δρόμοι, οι συνοδός, οι ρυθμοί — όλα επιστρέφουν σαν να μην έφυγαν ποτέ. Κι εκεί, ανάμεσα σε emails, λογαριασμούς και λίστες, γεννιέται αυτή η μικρή μελαγχολία.

Είναι μετάβαση . Το καλοκαίρι μας βγάζει από τον χρόνο, μας κάνει πιο ανάλαφρους, πιο αυθόρμητους, πιο ανθρώπινους. Η επιστροφή στη ρουτίνα είναι σαν να ξαναφοράς ένα ρούχο που είχε αφήσει στην άκρη: χρειάζεται λίγο να τις συνηθίσεις.

Ότι ζήσαμε κάτι όμορφο. Ότι ξεκουραστήκαμε, γελάσαμε, Και ότι τώρα πρέπει να μεταφέρουμε λίγο από αυτή τη δροσιά στην καθημερινότητα —Η μελαγχολία μετά τις διακοπές είναι επίσης υπενθύμιση. Ότι ζήσαμε κάτι όμορφο. Ότι ξεκουραστήκαμε, γελάσαμε, περπατήσαμε, αγαπήσαμε, αναπνεύσαμε. Και ότι τώρα πρέπει να μεταφέρουμε λίγο από αυτή τη δροσιά στην καθημερινότητα — όχι να την αφήσουμε πίσω.

Ίσως τελικά η μελαγχολία να είναι η πιο τρυφερή πλευρά του καλοκαιριού: η απόδειξη ότι οι στιγμές είχαν αξία. περιεχομενο Τ.Ν