Η μεγάλη έξοδος του Αυγούστου – το ετήσιο ελληνικό έπος
Ο Αύγουστος στην Ελλάδα δεν είναι απλώς μήνας· είναι τελετουργία . Και η μεγάλη έξοδος, αυτή η μαζική φυγή προς θάλασσες, νησιά και παραλίες, μοιάζει κάθε χρόνο με ένα μικρό εθνικό έπος. Ένα έπος με πρωταγωνιστές τους Έλληνες, κομπάρσους τα αυτοκίνητα, και σκηνικό τους δρόμους που γεμίζουν σαν να μοιράζουν δωρεάν… καλοκαίρι.
«Φέτος θα φύγουμεΗ μεγάλη έξοδος αρχίζει πάντα με αισιοδοξία. «Φέτος θα φύγουμε νωρίς, δεν θα πέσουμε στην κίνηση» λέει κάποιος — και κάπου εκεί το σύμπαν γελάει. Γιατί η κίνηση είναι εκεί, πιστή, σταθερή, αμετακίνητη, σαν να περιμένει προσωπικά εσένα. Τα διόδια μετατρέπονται σε μικρές κοινωνικές συγκεντρώσεις, όπου όλοι έχουν τον ίδιο στόχο: να φτάσουν πριν λιώσει το παγωτό που πήραν για τον δρόμο.
Ο κόσμος κουβαλάει βαλίτσες,Στα λιμάνια, η κατάσταση θυμίζει φεστιβάλ. Ο κόσμος κουβαλάει βαλίτσες, ψάθες, κουτιά με φαγητά, και εκείνο το φουσκωτό στρώμα που κανείς δεν χρειάζεται , αλλά όλοι παίρνουν. Τα πλοία φεύγουν γεμάτα προσμονή, αντιηλιακό και την κλασική ελληνική ελπίδα ότι «φέτος θα ξεκουραστούμε».
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, υπάρχει και η άλλη πλευρά: οι πόλεις που αδειάζουν, οι γειτονιές που ησυχάζουν, οι δρόμοι που ξαφνικά θυμίζουν δεκαετία '80. Όσοι μένουν πίσω απολαμβάνουν μια παράξενη γαλήνη — και μια θέση πάρκινγκ που δεν βρίσκεις ούτε με θαύμα τον υπόλοιπο χρόνο.
Η μεγάλη έξοδος του Αυγούστου είναι τελικά κάτι περισσότερο από μετακίνηση. Είναι μια συλλογική ανάγκη για ανάσα, για θάλασσα, για μια στιγμή ελευθερίας. Και όσο κι αν γκρινιάζουμε για την κίνηση, τα πλοία, τις ουρές και τις βαλίτσες, στο τέλος όλοι ξέρουμε ότι αυτό το μικρό χάος είναι μέρος της ελληνικής καλοκαιρινής μαγείας.
