Κοινωνία ώρα μηδέν
Όταν η παιδική ηλικία χάνεται Μια κοινωνία βρίσκεται στο όριο όταν τα παιδιά της, μόλις 15 χρόνων, αλληλοσυμπλέκονται οπλισμένα με μαχαίρια . Όταν η βία παύει να είναι εξαίρεση και αρχίζει να μοιάζει με καθημερινότητα. Όταν η παιδική ηλικία χάνεται μέσα σε σκοτεινές γωνιές, φόβο και αδιέξοδο.
ιΤην ίδια στιγμή, οι άνδρες δολοφονούν τις συντρόφους και τις συζύγους τους , σε μια αλυσίδα γυναικοκτονιών που δεν λέει να σταματήσει. Η ενδοοικογενειακή βία δεν είναι μια «ιδιωτική υπόθεση»· είναι κοινωνική πληγή, βαθιά και επικίνδυνη.
Και πάνω σε αυτό το σκηνικό, οι πολιτικοί κατακλύζουν τις οθόνες , αντιπαρατίθενται φραστικά, υψώνουν τόνους, ανταλλάσσουν κατηγορίες. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι αξίζουν να κυβερνήσουν, την ώρα που η κοινωνία γύρω τους βυθίζεται σε ανασφάλεια, θυμό και κόπο .
Η εικόνα είναι ξεκάθαρη: μια κοινωνία σε αδιέξοδο . Μια κοινωνία που χάσει τον προσανατολισμό της, την εμπιστοσύνη της, την αίσθηση του μέτρου. Όταν η βία γίνεται καθημερινή είδηση, όταν η δημόσια συζήτηση γίνεται θόρυβος, όταν οι θεσμοί δεν εμπνέουν ασφάλεια, τότε η ώρα δεν είναι απλώς κρίσιμη.
Είναι ώρα μηδέν .
Κρίμα — όχι ως διαπίστωση, αλλά ως προειδοποίηση. Γιατί μια κοινωνία που φτάνει στο μηδέν, χρειάζεται επειγόντως να ξαναβρεί το ένα.
