Προεκλογικός αγώνας χωρίς πολιτική

Ο δημόσιος διάλογος θυμίζει προεκλογικό αγώνα χωρίς πολιτική. Καθημερινά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Αλέξης Τσίπρας δίνουν το στίγμα της αντιπαράθεσης, αλλά όχι το στίγμα της επόμενης μέρας. Αντί για μια πολιτική πλατφόρμα , με προτάσεις, ιδεολογικές θέσεις και καθαρή στρατηγική, είναι μια κουραστική επιλογή κατηγοριών που δεν παράγει πολιτική· απλώς ζητά ψήφο.

—Και όσο η αντιπαράθεση μένει στο επίπεδο της προσωπικής σύγκρουσης, τόσο οι ψηφοφόροι του

κέντρου —εκείνοι που κρίνουν τις εκλογές— μένουν εκτός κάδρου. Η πολιτική συζήτηση δεν τους αφορά, δεν τους αγγίζει, δεν τους πείθει. Κι έτσι, τα άλλα κόμματα κερδίζουν έδαφος, ψήφους και συμπάθεια, ακριβώς επειδή δεν συμμετέχουν σε αυτό το παιχνίδι φθοράς.

Η θεωρία της «ενότητας» ή της «αντιδεξιάς συσπείρωσης» δεν αρκεί. Οι θεωρίες δεν κερδίζουν εκλογές . Τις κερδίζουν όσοι παρουσιάζουν καθαρό πρόγραμμα, σταθερές θέσεις και πολιτική σοβαρότητα.

Δεν πρόκειται για πολιτικό λόγο ιΣε αυτό το περιβάλλον, δεν είναι τυχαίο ότι συζητείται έντονα πως, αν ο Αντώνης Σαμαράς ανακοινώσει έναν νέο πολιτικό φορέα με συγκεκριμένες θέσεις και καθαρή ιδεολογική ταυτότητα, θα μπορούσε να προσελκύσει ένα σημαντικό ποσοστό ψηφοφόρων. Δεν πρόκειται για πρόβλεψη· πρόκειται για αντανάκλαση της ανάγκης για πολιτικό λόγο που δεν έχει περιεχόμενο και όχι μόνο αντιπαράθεση.

Χρειάζεται πολιτική. Χρειάζεται προτάσειςΟ προεκλογικός αγώνας δεν μπορεί να είναι κενός. Χρειάζεται πολιτική. Χρειάζεται προτάσεις. Χρειάζεται σοβαρότητα.

Χωρίς αυτά, η συζήτηση μένει θόρυβος — και ο θόρυβος δεν κερδίζει κανέναν.