Ομιλείτε ελληνικά παρακαλώ

Η ελληνική γλώσσα δεν απειλείται από την παγκοσμιοποίηση· απειλείται από την απροσεξία μας . Και το πρόβλημα γίνεται ορατό σε κάθε δρόμο, σε κάθε πλατεία, σε κάθε εμπορικό κέντρο της χώρας: οι επιγραφές των καταστημάτων έχουν σχεδόν εγκαταλείψει τα ελληνικά.

Τα εστιατόρια έγιναν restaurant , τα παπουτσάδικα shoes , τα κουρεία barber , και οι κυρίες πάνε για shopping therapy αντί για ψώνια. Δεν πρόκειται για γλωσσική εξέλιξη· πρόκειται για μια σιωπηλή υποχώρηση της ελληνικής ταυτότητας στον δημόσιο χώρο.

Και όταν εξαφανίζεται από τις επιγραφές, χάνεται ένα κομμάτι της συλλογικής μας αυτογνωσίας. Η γλώσσα δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο. Είναι πολιτισμός , ιστορία , συνέχεια . Και όταν εξαφανίζεται από τις επιγραφές, χάνεται ένα κομμάτι της συλλογικής μας αυτογνωσίας.

Η χρήση ξένων λέξεων δεν είναι από μόνη της το πρόβλημα — η ελληνική γλώσσα πάντοτε δανειζόταν και πάντοτε δάνειζε. Το ζήτημα είναι άλλο: ότι η ελληνική λέξη παύει να είναι ορατή . Και όταν η γλώσσα παύει να φαίνεται, παύει σιγά‑σιγά και να ακούγεται.

Η λύση δεν είναι απαγορεύσεις ούτε εθνικιστικές κορώνες. Η λύση είναι μέτρο , σεβασμός και επιλογές που τιμούν τον τόπο . Να ενθαρρυνθούν οι επιχειρήσεις να χρησιμοποιούν ελληνικές ονομασίες, να υπάρξει αισθητική παιδεία, να καταλάβουμε ότι η γλώσσα δεν είναι βάρος — είναι πλεονέκτημα.

Η ελληνική δεν χρειάζεται προστασία· χρειάζεται παρουσία . Και η παρουσία ξεκινά από τα βασικά: τις επιγραφές, τις λέξεις της καθημερινότητας, τον τρόπο που μιλάμε και γράφουμε στον δημόσιο χώρο.

Η γλώσσα είναι ο καθρέφτης μας. Αν χαθεί από τις βιτρίνες, θα χαθεί και από τη συνείδησή μας.