Η κόπωση της κοινωνίας

Όχι από ένα μόνο γεγονός που δεν αφήνουν χώρο για ανάσα.Η κοινωνία κουράστηκε. Όχι από ένα μόνο γεγονός, αλλά από τη συσσώρευση πιέσεων που δεν αφήνουν χώρο για ανάσα. Η ακρίβεια που διαβρώνει, οι διεθνείς κρίσεις που κάνουν αβεβαιότητα, οι πολιτικές εντάσεις που γεμίζουν τον δημόσιο λόγο με θόρυβο αντί για λύσεις.

Φαίνεται στην έλλειψη υπομονής, Η κόπωση δεν είναι αόρατη· φαίνεται στα πρόσωπα, στις συμπεριφορές, στον τρόπο που οι άνθρωποι μιλούν, αντιδρούν, σιωπούν. Φαίνεται στην έλλειψη υπομονής, στη νευρικότητα, στην ανάγκη για αποστασιοποίηση. Η κοινωνία δεν είναι θυμωμένη· είναι εξαντλημένη .

Η καθημερινότητα έχει γίνει ένας συνεχής αγώνας προσαρμογής. Οι πολίτες καλούνται να διαχειριστούν αυξημένα έξοδα, μειωμένη αγοραστική δύναμη, εργασιακή πίεση, πολιτική στάση και έναν δημόσιο διάλογο που σπάνια προσφέρει ουσία. Και όταν η πραγματικότητα γίνεται τόσο πυκνή, η ψυχική δύναμη αρχίζει να φθείρεται.

Είναι το αποτέλεσμα μιας ζωής που τΗ κόπωση της κοινωνίας δεν είναι αδυναμία· είναι σύμπτωμα εποχής . Είναι το αποτέλεσμα μιας ζωής που τρέχει πιο γρήγορα από τον άνθρωπο. Και γι' αυτό, περισσότερο από ποτέ, υπάρχει ανάγκη για μέτρο , για ηρεμία , για πολιτικό λόγο που να καταλαβαίνει την πίεση και όχι να την εντείνει.

ΖΗ κοινωνία δεν ζητά θαύματα. Ζητά σταθερότητα , σεβασμό , καθημερινές λύσεις . Ζητά έναν δημόσιο χώρο που να μην κουράζει, αλλά να στηρίζει.

Η κόπωση είναι εδώ. Το ζητούμενο είναι ποιος θα ακούσει.