Φθινοπωρινή μετάβαση
Η φθινοπωρινή μετάβαση δεν είναι ποτέ μια απλή αλλαγή εποχής.
Είναι μια αργή μετατόπιση διάθεσης, μια σιωπηλή μεταμόρφωση του φωτός, μια στιγμή όπου το καλοκαίρι αρχίζει να ξεθωριάζει χωρίς να έχει ακόμη φύγει.
Το πρωινό γίνεται πιο δροσερό, το απόγευμα πιο ήρεμο, η πόλη αποκτά έναν ρυθμό πιο σταθερό. Οι άνθρωποι επιστρέφουν στις συνήθειες, στις δουλειές, στις διαδρομές τους, αλλά κουβαλούν ακόμη πάνω τους το χρώμα και την ελαφρότητα του καλοκαιριού.
Η μετάβαση αυτή είναι γεμάτη αντιφάσεις:
ζέστη που επιμένει, φως που αλλάζει, σκέψεις που ωριμάζουν.
Κάθε μέρα μοιάζει σαν μια μικρή υπενθύμιση ότι τίποτα δεν μένει στάσιμο — ούτε ο καιρός, ούτε η διάθεση, ούτε εμείς.
Το φθινόπωρο δεν έρχεται απότομα.
Έρχεται σιγά, με τρόπο σχεδόν ποιητικό.
Και μας καλεί να προσαρμοστούμε, να οργανωθούμε, να συνεχίσουμε.
