Κάπου εδώ, η ανεμελιά του καλοκαιριού παραχωρεί τη θέση της στην επιστροφή. Στην καθημερινότητα που μας περιμένει με ανοιχτούς φακέλους: λογαριασμοί, νέα ξεκινήματα, σχολικές τσάντες γεμάτες όνειρα για τα πρωτάκια. Οι πόλεις ξυπνούν, τα φανάρια ξαναπαίρνουν ζωή, και οι καφέδες αποκτούν ξανά τον ρόλο του πρωινού συμμάχου.
Εν αρχή ην ο Λόγος. Όχι το tweet, ούτε το δελτίο τύπου. Ο λόγος που εμπνέει, που γεννά ιδανικά, που χαράζει πορεία.
Στην εποχή της ψηφιακής υπερπληροφόρησης, ο ηγέτης συχνά μετατρέπεται σε προϊόν αλγορίθμων. Εικόνα, σύνθημα, viral περιεχόμενο. Όμως, ο πραγματικός ηγέτης δεν γεννιέται από likes και shares. Γεννιέται από την ανάγκη του πολίτη να πιστέψει ξανά.
Ζω με έναν βασικό μισθό των 742 ευρώ. Δεν είναι επιλογή, είναι επιβίωση. Το ενοίκιο απαιτεί πάνω από το μισό μου εισόδημα, το ρεύμα ανεβαίνει με κάθε λογαριασμό, και το σούπερ μάρκετ μοιάζει πλέον με πολυτέλεια. Ακόμα και το γάλα έγινε είδος πολυτελείας.
