Η Ματαιοδοξία της Αιώνιας Νεότητας
Κυνηγούμε τη νεότητα σαν να είναι η αιωνιότητα που μας χρωστά η ζωή.
Κρύβουμε τις ρυτίδες, μετράμε τα χρόνια, φοβόμαστε τον καθρέφτη και προσπαθούμε να πείσουμε τον χρόνο πως δεν πέρασε.
Μα ο χρόνος δεν νικιέται.
Ίσως η πραγματική ματαιοδοξία δεν είναι να θέλεις να είσαι νέος· είναι να πιστεύεις πως πρέπει να παραμείνεις νέος για να αξίζεις.
Γιατί η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο στο αψεγάδιαστο πρόσωπο, αλλά και στο πρόσωπο που έχει ζήσει.
Στα μάτια που κουράστηκαν, αγάπησαν, έχασαν, γέλασαν και ξανασηκώθηκαν.
Η αιώνια νεότητα μπορεί να είναι ένα όνειρο.
Η αποδοχή του χρόνου, όμως, είναι μια μορφή ελευθερίας.
