Μονή για καφέ…
Υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζονται παρέα για να αποκτήσουν νόημα. Μια μικρή παύση, ένα τραπεζάκι στο πεζοδρόμιο, μια κούπα καφέ που αχνίζει όσο η πόλη ξυπνά γύρω σου. Η γυναίκα στη φωτογραφία δεν δείχνει να περιμένει κανέναν. Κράτα τον χρόνο στα χέρια της, σαν να τον μετράει σε μικρές γουλιές.
Η στάση της είναι ήρεμη, σχεδόν τελετουργική. Το ντύσιμο της —προσεγμένο, σκοτεινό, με μια διακριτική θεατρικότητα— δίνει την εντύπωση πως η στιγμή αυτή δεν είναι τυχαία. Είναι επιλογή. Μια μικρή απόδραση από τον ρυθμό της ημέρας, μια ανάσα πριν από όσα ακολουθήσουν.
Γύρω της, το καφέ, η πόρτα, οι υφές του τοίχου, όλα μοιάζουν να σιωπούν για χάρη της. Σαν να της παραχωρούν χώρο να μείνει για λίγο μόνη με τις σκέψεις της. Όχι μοναχική — απλώς αυτάρκης.
Γιατί μερικές φορές, το πιο δυνατό ραντεβού είναι αυτό που κλείνει με τον εαυτό σου.
Και ο καφές, τότε, έχει άλλη γεύση.
