Δίλημμα και προβληματισμοί…
Μια γυναίκα μόνη, καθισμένη σ' ένα καφέ, απολαμβάνει τον καφέ της με τρόπο που μοιάζει με τελετουργία. Δεν είναι απλώς μια στιγμή χαλάρωσης — είναι μια στιγμή αυτοπαρατήρησης . Ο κόσμος γύρω της κινείται, αλλά εκείνη μένει ακίνητη, σαν να προσπαθεί να ακούσει τη δική της φωνή μέσα στη βοή των ημερών.
Στο βλέμμα της υπάρχει κάτι ανάμεσα σε αυτοπεποίθηση και αναζήτηση σκέφτεται το ίδιο ε. Ίσως σκέφτεται το ίδιο ερώτημα που απασχολεί πολλές γυναίκες της εποχής:;Πώς επιλέγεις έναν σύντροφο που δεν είναι δυνατός — όχι για να σε προστατεύει , αλλά για να σε εμπνέει; Πώς βρίσκεις έναν άνθρωπο ολοκληρωμενο
, που να σε κρατά σε εγρήγορση , να σε προκαλεί να εξελίσσεσαι, να σε κάνει να νιώθεις κοινωνική χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου;
Το δίλημμα δεν είναι απλό. Ανάμεσα στην ανάγκη για ασφάλεια και την επιθυμία για ελευθερία, η ισορροπία μοιάζει με λεπτή γραμμή πάνω στο φλιτζάνι του καφέ — έτοιμη να σπάσει με μια λάθος κίνηση.
Κι όμως, εκείνη δεν δείχνει βιασύνη. Ξέρει ότι η επιλογή δεν είναι θέμα τύχης, αλλά ωριμότητας . Θέλει σύντροφο που δεν στέκεται δίπλα της , όχι μπροστά της. Που να την προστατεύει χωρίς να την περιορίζει. Που δεν είναι δυνατός , όχι για να επιβληθεί, αλλά για να στηρίξει.
Ο καφές της τελειώνει, αλλά ο προβληματισμός μένει.
Ίσως η απάντηση να μην βρίσκεται στην αναζήτηση του «ιδανικού» συντρόφου, αλλά στην αναζήτηση του εαυτού — εκεί όπου η δύναμη και η πληρότητα ξεκινούν.
