14 Απριλίου – Μια συννεφιασμένη μέρα…
Η μέρα άνοιξε αθόρυβα, σαν να μην ήθελε να ταράξει την ηρεμία των δρόμων. Η συννεφιά απλώθηκε πάνω από την πόλη σαν λεπτό, γκρίζο πέπλο, αφήνοντας το φως να φιλτράρεται απαλά, σχεδόν νωχελικά. Τα τραπέζια του μικρού καφέ περίμεναν ακόμη τους πρώτους περαστικούς, ενώ τα φύλλα —ξεχασμένα από το φθινόπωρο— στροβιλίζονταν αργά στο πλακόστρωτο, σαν να θυμούνταν μια εποχή που δεν ήθελε να φύγει.
Οι τοίχοι, ντυμένοι με αναρριχώμενα φυτά και ζεστές αποχρώσεις, έμοιαζαν να κρατούν μέσα τους τη θαλπωρή μιας άλλης εποχής. Κι όμως, μέσα στη σιωπή της συννεφιασμένης πρωινής ώρας, υπήρχε μια γλυκιά υπόσχεση: ότι ακόμη και οι πιο γκρίζες μέρες μπορούν να κρύβουν μια απροσδόκητη ομορφιά.
