Η ψεύτικη δημοσιότητα – Το θέατρο της τηλεθέασης
αποκλειστικότητα Στην ελληνική τηλεόραση, η «είδηση» έχει χάσει εδώ και καιρό το νόημά της. Από τις πρωινές εκπομπές μέχρι τα μεσημεριανά πάνελ, η δημοσιότητα κατασκευάζεται, σκηνοθετείται και σερβίρεται ως αποκλειστικότητα, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει τίποτα σημαντικό να ειπωθεί .
Οι τηλεοπτικές παραγωγές ανακυκλώνουν καθημερινά «αποκαλύψεις» για σχέσεις που τελειώνουν , γάμους που διαλύονται, συνεργασίες που «σπάνε», ακόμη και για θέματα υγείας που έπρεπε να αντιμετωπιστούν με σεβασμό και διακριτικότητα. Όλα γίνονται περιεχόμενο. Όλα γίνονται θέαμα. Όλα για την τηλεθέαση.
Η βιομηχανία της ψευτικής είδησης
όσο πιο προσωπικό, όσο πιο δραματικόΗ λογική είναι απλή: όσο πιο προσωπικό, όσο πιο δραματικό, όσο πιο «πικάντικο», τόσο καλύτερα.
Έτσι, η τηλεόραση γεμίζει με:
δήθεν αποκλειστικά ρεπορτάζ,
«πληροφορίες» από ανώνυμες πηγές,
υπερβολές που βαφτίζονται είδη,
προσωπικές ιστορίες που γίνονται δημόσιο θέαμα.
Η πραγματικότητα συχνά δεν έχει καμία σημασία. Άρκει να υπάρχει αφήγηση που κρατά τη θεατή μπροστά στην οθόνη.
Η κουλτούρα της υπερβολής
Οι εκπομπές δεν ενημερώνουν — δραματοποιούν. Δεν παρουσιάζουν γεγονότα — κατασκευάζουν σενάρια. Δεν σέβονται την ιδιωτικότητα — την εμπορεύονται.
Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η ψεύτικη δημοσιότητα γίνεται καθημερινότητα. Ένα σύστημα που τρέφεται από την υπερβολή και επιβιώνει από την ανακύκλωση του ίδιου θορύβου.
Ο θεάτης στη γωνία
Ο μέσος πολίτης δεν κερδίζει τίποτα από αυτό το τηλεοπτικό πανηγύρι. Αντίθετα:
κουράζεται,
απομακρύνεται,
χάνει την εμπιστοσύνη του στην ενημέρωση.
Η ουσιαστική επικοινωνία, η σοβαρή συζήτηση, η πολιτισμική αλλαγή απόψεων μένουν στο περιθώριο. Η τηλεόραση γεμίζει με θόρυβο, αλλά αδειάζει από περιεχόμενο.
Κρίμα…
Κρίμα, γιατί η ενημέρωση θα έπρεπε να υπηρετήσει τον πολίτη, όχι την τηλεθέαση. Κρίμα, γιατί η δημόσια συζήτηση αξίζει περισσότερη σοβαρότητα και λιγότερη φασαρία. Κρίμα, γιατί η ψεύτικη δημοσιότητα έχει γίνει κανόνας — και η αλήθεια εξαίρεση.
