Τα Ψώνια της Τηλεόρασης
Όταν ο προβολέας φωτίζει το κενό!
Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που εμφανίζεται με εντυπωσιακή ταχύτητα κάθε φορά που ανάβει μια κάμερα. Δεν χρειάζεται πρόσκληση, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη γνώση, δεν χρειάζεται καν σοβαρός λόγος. Χρειάζεται μόνο ένα μικρόφωνο μπροστά τους.
Είναι τα ψώνια της τηλεόρασης.
Οι άνθρωποι που τρέχουν λαχανιασμένοι για μια δήλωση, λες και αν δεν μιλήσουν εκείνη τη στιγμή θα χαθεί μια ιστορική ευκαιρία για την ανθρωπότητα. Δεν έχει σημασία το θέμα. Σκάνδαλο, τραγωδία, πολιτική, κουτσομπολιό, καιρός, σεισμός ή το τι έφαγε κάποιος το μεσημέρι. Η γνώμη υπάρχει πάντα έτοιμη.
Οι επώνυμοι ειδικοί του παντός. Σήμερα αναλυτές, αύριο κοινωνιολόγοι, μεθαύριο ψυχολόγοι, την άλλη εβδομάδα συνταγματολόγοι. Άποψη για όλα. Γνώση για τίποτα.
Και φυσικά οι πρόθυμοι ανώνυμοι που σπρώχνουν λίγο τον αγκώνα για να χωρέσουν στο πλάνο. Να πουν κι αυτοί τη μεγάλη κουβέντα μπροστά στην κάμερα. Να ακουστεί το όνομά τους. Να παίξει για δέκα δευτερόλεπτα η φωνή τους στο δελτίο των οκτώ.
Η τηλεόραση τους λατρεύει. Γιατί είναι φθηνοί, πρόθυμοι και ακούραστοι. Δεν ζητούν πολλά. Λίγη προσοχή, λίγα δευτερόλεπτα δημοσιότητας και μια ψευδαίσθηση ότι συμμετέχουν σε κάτι σημαντικό.
Και έτσι στήνεται καθημερινά το ίδιο μικρό πανηγύρι δηλώσεων. Κάμερες, μικρόφωνα και πρόσωπα που μιλούν ασταμάτητα χωρίς να έχουν απολύτως τίποτα να πουν. Λόγια που πετάγονται στον αέρα, φράσεις που ακούγονται μεγάλες αλλά είναι κενές.
Το πιο αστείο όμως δεν είναι ότι μιλούν. Το πιο αστείο είναι ότι πιστεύουν πως αυτό που κάνουν έχει σημασία.
Αυτό το μικρό αφιέρωμα λοιπόν είναι για όλους εκείνους — επώνυμους και ανώνυμους — που τρέχουν πρώτοι να κάνουν δηλώσεις πριν καν καταλάβουν για τι πράγμα μιλούν. Εκείνους που νομίζουν ότι η κάμερα είναι καθρέφτης αξίας.
Στην πραγματικότητα είναι απλώς ένας προβολέας.
Και δυστυχώς, ο προβολέας φωτίζει και το κενό.
