Προεκλογικός αγώνας στην τηλεόραση – Όταν ο δημόσιος διάλογος χάνεται μέσα στον θόρυβο
Με τον πόλεμο στο Ιράν να κορυφώνεται και τις εκλογές να μοιάζουν ακόμη μακρινό ορίζοντα, η ελληνική τηλεόραση ζει ξανά τον γνώριμο κύκλο της υπερβολής. Πολιτικοί παράγοντες από όλες τις κομματικές παρατάξεις κατακλύζουν τα τηλεοπτικά πάνελ, συχνά χωρίς ουσιαστικό λόγο, χωρίς νέα επιχειρήματα, χωρίς πραγματικό περιεχόμενο. Το αποτέλεσμα είναι ένας δημόσιος διάλογος που
κουράζει αντί να ενημερώνει.Ο προεκλογικός λόγος χωρίς εκλογές
Παρότι η κάλπη δεν βρίσκεται κοντά , η τηλεοπτική εικόνα θυμίζει προεκλογική περίοδο:
συνεχείς εμφανίσεις,
επαναλαμβανόμενες δηλώσεις,
αντιπαραθέσεις που δεν οδηγούν πουθενά.
Η πολιτική συζήτηση μετατρέπεται σε τηλεοπτικό «προϊόν», όπου η ένταση μετρά περισσότερο από την ουσία.
Ο πόλεμος στο Ιράν στο φόντο – αλλά όχι στο επίκεντρο
Την ίδια στιγμή, ο πόλεμος στο Ιράν εξελίσσεται σε μια από τις πιο κρίσιμες γεωπολιτικές συγκρούσεις της δεκαετίας.
Κι όμως, αντί η δημόσια συζήτηση να στραφεί:
στις αναφορές ,
στις οικονομικές ,
στις ενεργειακές προκλήσεις,
στις αλλαγές που φέρνει στην καθημερινότητα των πολιτών,
η τηλεόραση επιμένει σε μικροκομματικές κόντρες και φθηνή αντιπαράθεση.
Η κόπωση του κοινού
Ο μέσος πολίτης δεν βρίσκει χώρο να ακούσει καθαρές πολιτικές θέσεις.
Αντί για επιχειρήματα, βλέπει διακοπές.
Αντί για προτάσεις, βλέπει αντιπαραθέσεις.
Αντί για πολιτική κουλτούρα, βλέπει τηλεοπτικό θόρυβο.
Η κόπωση είναι εμφανής:
ο πολίτης απομακρύνεται, επειδή δεν ενδιαφέρεται για την πολιτική , αλλά επειδή δεν έχει άλλη τηλεοπτική της εκδοχή .
Η πολιτική κουλτούρα στο περιθώριο
Σε μια εποχή που η ενημέρωση θα έπρεπε να είναι καθαρή, ψυχραιμή και ουσιαστική, η πολιτική κουλτούρα υποχωρεί.
Η ουσία χάνεται πίσω από:
προσωπικές αιχμές,
κομματικές ατάκες,
τηλεοπτικές εντάσεις που διαρκούν όσο ένα διαφημιστικό διάλειμμα.
Και κάπως έτσι, η πραγματική πολιτική επικοινωνία —η ανάγκη για διάλογο, επιχειρήματα, προτάσεις— μένει στο περιθώριο.
Κρίμα…
Κρίμα, γιατί η κοινωνία έχει ανάγκη από καθαρό λόγο.
Κρίμα, γιατί οι πολίτες χρειάζονται ενημέρωση, όχι θόρυβο.
Κρίμα, γιατί η πολιτική αξίζει καλύτερη εκπροσώπηση από αυτή που προσφέρει η τηλεοπτική σκηνή.
Ο δημόσιος διάλογος δεν μπορεί να αναπνεύσει μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η εικόνα προηγείται της ουσίας.
Και όσο η τηλεόραση επιμένει να αναπαράγει αντιπαραθέσεις χωρίς περιεχόμενο, τόσο η πολιτική που απομακρύνεται από τον πολίτη — εκείνον που έπρεπε να βρίσκεται στο κέντρο της .
