Μια θυμωμένη κοινωνία
Κάτι δεν πάει καλά.
Ένας καβγάς μπορεί να ξεκινήσει για μια ξαπλώστρα και να καταλήξει σε θάνατο. Έφηβοι λύνουν τις διαφορές τους με μαχαίρια. Άνδρες κακοποιούν τις συντρόφους τους. Μικρές αφορμές μετατρέπονται σε εκρήξεις δυσανάλογης βίας.
Δεν είναι μόνο τα περιστατικά. Είναι η ατμόσφαιρα.
Μια κοινωνία μοιάζει να έχει συσσωρεύσει θυμό, απογοήτευση, ανασφάλεια. Οι άνθρωποι έχουν λιγότερη υπομονή, λιγότερη ανοχή, λιγότερο χώρο για τον άλλον. Και όταν ο θυμός γίνεται καθημερινή γλώσσα, η βία αρχίζει επικίνδυνα να μοιάζει φυσιολογική.
Την ίδια στιγμή, η τηλεόραση καθρεφτίζει και συχνά ενισχύει αυτή την ένταση. Παράθυρα γεμάτα αντιπαραθέσεις, υποψήφιοι πολιτικοί που μιλούν ο ένας πάνω στον άλλον, φωνές, προσωπικές επιθέσεις. Η πολιτική συζήτηση μετατρέπεται εύκολα σε θέαμα σύγκρουσης.
Όμως μια κοινωνία δεν μπορεί να ζει μονίμως με τις γροθιές σφιγμένες.
Ο θυμός δεν είναι πολιτική πρόταση. Η βία δεν είναι τρόπος επικοινωνίας. Και η κραυγή δεν είναι επιχείρημα.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος φωνάζει περισσότερο.
Είναι γιατί έχουμε θυμώσει τόσο πολύ.
Και, κυρίως, πώς θα μάθουμε ξανά να ακούμε ο ένας τον άλλον πριν να είναι αργά. περιεχομενο Τ.Ν
