Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΕΛΕΙΩΣΕ…
Τα λαμπιόνια που για εβδομάδες φώτιζαν δρόμους και πλατείες ετοιμάζονται να σβήσουν. Οι μουσικές που έντυσαν τις γιορτές θα σωπάσουν, αφήνοντας πίσω τους έναν απόηχο χαράς, νοσταλγίας και υπερβολής. Οι βιτρίνες των καταστημάτων που ξεστολίζουν βιαστικά, για να φορέσουν τις τελευταίες
εκπτώσεις — μια τελετουργία που σηματοδοτεί το τέλος της γιορτής και την επιστροφή στη ρουτίνα.Η πόλη αλλάζει ρυθμό. Από τον παλμό των γιορτών περνά ξανά στον γνώριμο βηματισμό της καθημερινότητας. Οι δρόμοι γεμίζουν με που επιστρέφουν στις δουλειές τους, στα σχολεία, στους ανθρώπους που είχαν προσωρινά παγώσει . Οι πλατείες, που πριν λίγες μέρες έσφυζαν από κόσμο, τώρα ανασαίνουν πιο ήσυχα. Η ζωή βρίσκει ξανά την κανονικότητά της — όχι απότομα, αλλά με εκείνη τη γλυκόπικρη μετάβαση που μόνο ο Ιανουάριος ξέρει να επιβάλλει.
Κάθε τέλος γιορτής αφήνει πίσω του μια μικρή μελαγχολία. Όμως αφήνει και κάτι ακόμη: την αίσθηση ότι, παρά τις δυσκολίες, παρά τις ανατροπές, παρά τις ανησυχίες που κουβαλά ο καθένας, η ζωή συνεχίζει. Και μαζί της συνεχίζουμε κι εμείς.
Η παράσταση τελείωσε.
Τα φώτα έσβησαν.
Η αυλαία έπεσε.
Και του χρόνου — με υγεία, με δύναμη, με νέες ιστορίες να ειπωθούν και νέες στιγμές να φωτίσουν τις μέρες μας.
