Περιμένω το καλοκαίρι
Καθισμένη πάνω στο χρώμα της σκούριας και της μνήμης, με το λευκό να αγκαλιάζει το σώμα σαν υπόσχεση, κοιτάζω τον ήλιο χωρίς να τον προκαλώ. Δεν βιάζομαι. Δεν φεύγω. Δεν φωνάζω.
Το σώμαΤο φως με βρίσκει εκεί που με άφησε ο χειμώνας — ανάμεσα σε ξεραμένα χόρτα και σιωπή.
Το σώμα μου δεν διεκδικεί τίποτα. Μόνο περιμένει.
Όχι το καλοκαίρι των ημερολογίων.
Το άλλο.
Το εσωτερικό.
Το καλοκαίρι που έρχεται όταν είσαι έτοιμος να το δεχτείς.
Κάθε πλεκτή ίνα στο ρούχο μου είναι μια ανάμνηση.
Κάθε σκιά στο πρόσωπό μου, μια σκέψη που δεν ειπώθηκε.
Κάθε στιγμή, μια μικρή τελετουργία αναμονής.
Για να μείνω εκεί που Περιμένω το καλοκαίρι.
Όχι για να φύγω.
Για να μείνω εκεί που νιώθω φως.
