Με λένε Θεανώ.

 Φωνή μιας Αρχαίας Ελληνίδας

Ανάμεσα σε στήλες και σιωπές

Με λένε Θεανώ. 

Γεννήθηκα όταν ο ήλιος ανέτελλε πάνω από την Πνύκα και οι λέξεις είχαν βάρος. 

Δεν ήμουν βασίλισσα, ούτε ιέρεια. Ήμουν γυναίκα — με σκέψη, με φωνή, με βλέμμα που δεν λύγιζε.ςΦορούσα χιτώνα λευκό, με χρυσές κλωστές που δεν αγόραζαν εξουσία, αλλά δήλωναν αξιοπρέπεια. 

Τα μαλλιά μου πλεγμένα, όχι για να αρέσω, αλλά για να θυμάμαι. 

Κάθε πλέξη, μια μνήμη. 

Κάθε κόσμημα, μια υπόσχεση.

Στεκόμουν ανάμεσα στις στήλες του ναού, όχι ως σκιά, αλλά ως παρουσία. 

Άκουγα τους άνδρες να μιλούν για πόλεις, για νόμους, για θεούς. 

Και μέσα μου γεννιόταν η ερώτηση: «Και η δική μου σκέψη; Δεν αξίζει να ακουστεί;»

Δεν επαναστάΔεν φώναξα. 

Δεν επαναστάτησα. 

Αλλά έγραψα. 

Σε κεραμικά, σε ύφασμα, σε βλέμματα.

είμαι εκεί.Η ιστορία δεν με θυμάται. 

Αλλά εγώ υπήρξα. 

Και κάθε φορά που μια γυναίκα στέκεται όρθια, με λόγο και φως, 

είμαι εκεί.