«Δεν είναι η πόλη που άλλαξε. Εγώ άλλαξα. Ή έτσι λένε.
Τα κτίρια είναι ίδια, οι δρόμοι γνωστοί, οι μυρωδιές οικείες. Κι , κάθε βήμα με φέρνει πιο κοντά σε κάτι που όμως δεν αναγνωρίζω. Ίσως γιατί δεν επιστρέφεις ποτέ εκεί που ήσουν. Επιστρέφεις σε αυτό που άφησες. Και αυτό που άφησες… σε περιμένει. Με πρόσωπα που δεν κοίταξε αρκετά. Με λέξεις που δεν είπες. Με σιωπές που φώναζαν πιο δυνατά απ' όλα.
Ήρθα για να δω ανΝαΌχι όπως ήταν. ΌπωςΚαι αν δεν με χωράΔεν ήρθα για να ξαναβρώ. Ήρθα για να δω αν μπορώ να σταθώ. Να περπατήσω χωρίς να κρύβομαι. Να κοιτάξω πίσω χωρίς να λυγίσω. Να πω: ναι, αυτή είμαι. Και αυτή είναι η πόλη μου. Όχι όπως ήταν. Όπως είναι τώρα. Και αν δεν με χωρά… θα την ξαναχτίσω μέσα μου. Γιατί η επιστροφή δεν είναι τέλος. Είναι αρχή. Η πιο δύσκολη. Η πιο αληθινή.»_
