Μια βροχερή μέρα του Οκτωβρίου...
Η πόλη ξυπνούσε αργά, τυλιγμένη σε πέπλο βροχής και ψιθύρων. Οι σταγόνες χόρευαν στα τζάμια, σαν να ήθελαν να πουν μια ιστορία. Στο γωνιακό καφέ, μια κομψή κοπέλα με λευκή φούστα και πουκάμισο με μπλε ρίγα καθόταν μόνη, απολαμβάνοντας το πρωινό της καφέ. Το βλέμμα της ήταν ήρεμο, μα τα
μάτια της έκρυβαν σκέψεις που έτρεχαν γρηγορότερα από τη βροχή.Ήταν η στιγμή πριν ξεκινήσει η εργασία της, μια μικρή παύση ανάμεσα στο χάος της καθημερινότητας και τη γαλήνη του πρωινού. Το άρωμα του φρέσκοκομμένου καφέ αναμειγνυόταν με τη μυρωδιά της βρεγμένης ασφάλισης, δημιουργώντας μια ασφάλεια οικειότητας. Οι περαστικοί έτρεχαν με ομπρέλες, μα εκείνη έμενε ακίνητη, σαν να ήθελε να περιορίσει κάθε λεπτό αυτής της βροχερής αρμονίας.
Ίσως αυτή η μέρα να μην ήταν απλώς μια βροχερή μέρα του Οκτωβρίου. Ίσως να ήταν η αρχή μιας νέας ιστορίας...
