Άνδρες σε απόγνωση: Η μοναξιά της οθόνης
Η εικόνα είναι γνώριμη σε όλους μας. Ένα καφέ γεμάτο κόσμο, αλλά ταυτόχρονα βυθισμένο στη σιωπή. Έξι άνδρες, ηλικίας 45 έως 60 ετών, σκυμμένοι πάνω από τις μικρές οθόνες των κινητών τους. Χωρίς βλέμμα, χωρίς κουβέντα, χωρίς επαφή με τον γύρω κόσμο. Μια γενιά που μεγάλωσε με την
παρέα, με το καφενείο, με τη συζήτηση πρόσωπο με πρόσωπο, σήμερα μοιάζει να έχει παραδοθεί στη μοναξιά της τεχνολογίας.Η σκηνή αυτή δεν είναι μεμονωμένη. Είναι καθημερινότητα. Η τεχνολογία, αντί να μας φέρνει πιο κοντά, συχνά μας απομονώνει. Ο άνθρωπος βρίσκει καταφύγιο στην οθόνη, όχι για να επικοινωνήσει, αλλά για να ξεφύγει. Το κινητό γίνεται ασπίδα απέναντι στη σιωπή, αλλά και φυλακή που στερεί την πραγματική επαφή.
Η κοινωνία μας κινδυνεύει να χάσει κάτι πολύτιμο: τη ζεστασιά της ανθρώπινης σχέσης. Η κουβέντα στο καφέ, το χαμόγελο, η ανταλλαγή εμπειριών. Αντικαθίστανται από ατελείωτο σκρολάρισμα, από ειδήσεις που ξεχνιούνται σε δευτερόλεπτα, από ψηφιακές εικόνες που δεν αφήνουν μνήμη.
Το ερώτημα είναι απλό: θέλουμε να ζούμε σε έναν κόσμο όπου η παρέα αντικαθίσταται από pixels; Ή θα βρούμε ξανά το θάρρος να σηκώσουμε το κεφάλι, να κοιτάξουμε τον διπλανό μας, να μιλήσουμε, να γελάσουμε;
Η ζεστή σοκολάτα που κρατούσα στο χέρι ήταν μια μικρή υπενθύμιση. Ότι η ζωή έχει γεύση, άρωμα, επαφή. Ότι η πραγματική ζεστασιά δεν βρίσκεται στην οθόνη, αλλά στον άνθρωπο.
