ΟΙ ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΕΓΙΝΑΝ… ΕΠΩΝΥΜΟΙ
Ζούμε σε μια εποχή όπου η δημοσιότητα δεν κερδίζεται πάντα με έργο, αλλά συχνά με… αναρτήσεις. Άνθρωποι της καθημερινότητας, με λίγες παρουσίες στο διαδίκτυο και μια τηλεοπτική εκπομπή που τους δίνει βήμα, μετατρέπονται ξαφνικά σε «επώνυμους». Και μαζί με αυτή τη νεοαποκτηθείσα προβολή, έρχεται και η ανάγκη —ή η ψευδαίσθηση— να μοιραστούν τα πάντα.
Το φαινόμενο γίνεται ακόμη πιο έντονο όταν το φωτογραφικό υλικό αφορά τα παιδιά τους. Φωτογραφίες, στιγμές, προσωπικές λεπτομέρειες που έπρεπε να μείνουν ιδιωτικές , γίνονται δημόσιο περιεχόμενο στο όνομα της «αυθεντικότητας» ή της «επαφής με το κοινό». Όμως, η αλήθεια είναι απλή: τα παιδιά δεν είναι αξεσουάρ δημοσιότητας. Δεν είναι εργαλείο για likes, ούτε μέσο για να παραμείνει κάποιος στο προσκήνιο.
Η υπερέκθεση δεν είναι αθώα. Δημιουργεί μια κουλτούρα όπου η προσωπική ζωή γίνεται προϊόν και η ιδιωτικότητα πολυτέλεια. Και όταν αυτή η τάση προέρχεται από ανθρώπους που μόλις χθες ήταν άγνωστοι και σήμερα διεκδικούν ρόλο «δημοσιου προσώπου», το φαινόμενο γίνεται ακόμη πιο προβληματικό.
Ίσως λοιπόν ήρθε η στιγμή να πούμε ξεκάθαρα: όχι άλλη χαμένη δημοσιότηταΌχι άλλη έκθεση παιδιών που.
Όχι άλλη ανάγκη για προβολή μέσα από προσωπικές στιγμές.
Όχι άλλη έκθεση παιδιών που δεν επέλεξαν να γίνουν μέρος ενός τηλεοπτικού ή διαδικτυακού θεάματος.
Η πραγματική αξία δεν βρίσκεται στα views και στα shares. Βρίσκεται στην ευθύνη, στη διακριτικότητα και στον σεβασμό. Και αυτά είναι στοιχεία που δεν χρειάζονται καμία κάμερα για να φανούν.
