Ο πολίτης και τα κόμματα
Ζούμε σε μια εποχή όπου η πολιτική επικαιρότητα μοιάζει με ατελείωτο καρούζελ. Κομματικές δηλώσεις, συνεντεύξεις, καθημερινές σφυγμομετρήσεις, αναγγελίες νέων κομμάτων, αποχωρήσεις, προσχωρήσεις, διαγραφές, καταγγελίες για έλλειμμα κομματικής πειθαρχίας — ένας συνεχής θόρυβος που γεμίζει τον δημόσιο χώρο χωρίς να παράγει ουσιαστικό περιεχόμενο.
Και μέσα σε όλο αυτό, ο πολίτης παραμένει στο περιθώριο της ιστορίας.
Η πολιτική ως διαρκές θέαμα
Τα κόμματα μοιάζουν εγκλωβισμένα σε μια λογική εντυπώσεων.
Κάθε μέρα, νέες δηλώσεις, νέες αντιπαραθέσεις, νέες «γραμμές» που πρέπει να υπηρετηθούν.
Η πολιτική επικοινωνία έχει γίνει αυτοσκοπός, ενώ η ουσία — οι προτάσεις, οι λύσεις, οι πραγματικές συγκρούσεις ιδεών — χάνεται μέσα στον θόρυβο.
Οι πολίτες παρακολουθούν ένα θέαμα που δεν τους αφορούν. Ένα παιχνίδι ισορροπιών και εσωτερικών συσχετισμών που δεν αγγίζει την καθημερινότητά τους.
Η κρίση εμπιστοσύνης
.Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε διαρκή εναλλαγή προσώπων και κομματικών σχηματισμών, χωρίς ξεκάθαρη ιδεολογική ταυτότητα, ο πολίτης νιώθει ότι δεν έχει πού να στρέψει.
Η εμπιστοσύνη διαβρώνεται.
Η συμμετοχή μειώνεται.
Η απογοήτευση μεγαλώνει.
Και όσο τα κόμματα ασχολούνται με το εσωτερικό τους, ο πολίτης νιώθει όλο και πιο αόρατος.
Η απουσία πολιτικής ουσίαςςΟι καθημερινές σφυγμομετρήσεις έχουν αντικαταστήσει τον πολιτικό διάλογο.
Οι κομματικές ανακοινώσεις μοιάζουν με έτοιμα κλισέ.
Οι αντιπαραθέσεις γίνονται για να γίνουν — όχι για να φωτίσουν προβλήματα ή να προτείνουν λύσεις.
Η πολιτική έχει χάσει το νόημά της όταν δεν παράγει πολιτική.
Ο πολίτης στο περιθώριο
Ο μέσος πολίτης δεν συμμετέχει σε αυτό το παιχνίδι.
Δεν αφορά ποιος μετακινήθηκε σε ποιο κόμμα, ποιος διαγράφηκε , ποιος «έσπασε τη γραμμή». Τον αφορά η ζωή του: η εργασία, η οικονομία, η υγεία, η ασφάλεια, η παιδεία.
Όμως η πολιτική συζήτηση σπάνια φτάνει εκεί.
Και όταν φτάνει, το κάνει επιφανειακά, σαν υποχρέωση.
Η ανάγκη για επανασύνδεση
Αν τα κόμματα θέλουν πραγματικά να ξανακερδίσουν τον πολίτη, πρέπει να επιστρέψουν στην ουσία:
να μιλήσουν καθαρά
να προτείνουν λύσεις
να αναλάβουν ευθύνη
να ξαναδώσουν νόημα στην πολιτική συμμετοχή
Γιατί χωρίς τον πολίτη, τα κόμματα υπάρχουν μόνο για τον εαυτό τους.
Και μια δημοκρατία όπου ο πολίτης μένει στο περιθώριο, δεν μπορεί να προχωρήσει.
