Το παραδοσιακό περίπτερο είναι παρελθόν
Κάποτε ήταν σημείο αναφοράς. Το περίπτερο της γειτονιάς, με τις εφημερίδες, τις τσίχλες, τα παγωτά και τα πρώτα τηλεφωνήματα, ήταν κάτι περισσότερο από ένα μικρό κατάστημα. Ήταν κοινωνικός κόμβος, χώρος συνάντησης, μνήμης και καθημερινής ρουτίνας. Σήμερα, όμως, αυτός ο μικρόκοσμος της ελληνικής πόλης και υπαίθρου τείνει να εξαφανιστεί.
Το παραδοσιακό περίπτερο ξεκίνησε ως προνόμιο για τους ανάπηρους πολέμους, εξελίχθηκε σε μικρό πολυκατάστημα και άντεξε δεκαετίες οικονομικών και κοινωνικών αλλαγών. Όμως οι νέες συνθήκες ζωής — η ψηφιακή ενημέρωση, τα μεγάλα σούπερ μάρκετ, η αλλαγή στις καταναλωτικές συνήθειες — το άφησαν πίσω. Το ένα μετά το άλλο, τα περίπτερα κατεβάζουν ρόλα.
Η απώλεια δεν είναι μόνο εμπορική. Είναι πολιτισμική. Το περίπτερο ήταν καθρέφτης της ελληνικής κοινωνίας: αυθεντικό, προσαρμοστικό, παρόν σε κάθε γωνιά της πόλης.εκεί όταν. Ήταν εκεί όταν ξεμέναμε από τσιγάρα, όταν ψάχναμε τον τελευταίο τεύχο του αγαπημένου περιοδικού, όταν απλώς θέλαμε να πούμε μια κουβέντα με τον περιπτερά.
Σήμερα, η εικόνα του ξεθωριάζει. Οι γενιές δεν έχουν την ίδια σχέση με το περισσότερο . Η νοσταλγία δεν αρκεί για να κρατήσει ζωντανό . Χρειάζεται επαναπροσδιορισμός, νέες χρήσεις, νέες ιδέες. Αλλιώς, θα μείνει απλώς μια ανάμνηση — ένα σύμβολο μιας εποχής που πέρασε.
Το παραδοσιακό περίπτερο είναι παρελθόν. Το ερώτημα είναι: θα υπάρξει μέλλον; Ή θα χαθεί μαζί με τις μικρές, καθημερινές ιστορίες που το έκαναν μοναδικό;
