Το κορίτσι της βροχής
Στέκεται στην άκρη του δρόμου, μέσα σε μια πόλη που λάμπει από τις σταγόνες της καταιγίδας.
Κρατάει μια μαύρη ομπρέλα, σαν μικρή ασπίδα απέναντι στον κόσμο, ενώ το δέρμα της φωτίζεται από το υγρό φως των φαναριών. Το μαύρο δερμάτινο μπουφάν της γυαλίζει, σαν να έχει απορροφήσει όλη τη νύχτα πάνω του.Μέσα στο ασπρόμαυρο σκηνικό, δύο λεπτομέρειες ξεχωρίζουν σαν παλμός: τα κόκκινα χείλη και τα κόκκινα νύχια της. Μικρές εκρήξεις χρώματος που δηλώνουν ότι, ακόμη κι όταν όλα γύρω σκοτεινιάζουν, εκείνη επιμένει να αφήσει το σημάδι της.
Η βροχή πέφτει, τα αυτοκίνητα θολώνουν στο βάθος, αλλά εκείνη παραμένει ακίνητη, σχεδόν ποιητική. Σαν να ανήκει στη στιγμή περισσότερο απ' όσο ανήκει στον κόσμο.
Δεν τΤο κορίτσι της βροχής δεν περπατά. Δεν τρέχει. Απλός υπάρχει — και αυτό αρκεί για να γεμίσει ολόκληρη τη σκηνή.
