Εκλογές χωρίς αυτοδυναμία
Στη χώρα μας, οι εκλογές παραδοσιακά συνδέονται με την επίδειξη της απόλυτης αυτοδυναμίας από το πρώτο κόμμα. Το μοντέλο αυτό έχει κυριαρχήσει για δεκαετίες, δημιουργώντας την αίσθηση ότι μια κυβέρνηση μπορεί να είναι σταθερή μόνο όταν σχηματίζεται από έναν και μόνο πολιτικό φορέα. Ωστόσο, η σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα —με διάσπαση, διαφορετικές κοινωνικές ανάγκες και πιο σύνθετο διάλογο— θέτει εύλογα το ερώτημα: μήπως ήρθε η ώρα να εξετάσουμε άλλες μορφές διακυβέρνησης ;
Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, η συνεργασία δύο ή και τριών κομμάτων αποτελεί τον κανόνα. Οι κυβερνήσεις συνασπισμού λειτουργούν με βάση τη συνεννόηση, τη διαπραγμάτευση και την αναζήτηση κοινών προγραμματικών θέσεων. Αυτό το μοντέλο δεν εξαλείφει τις διαφορές, αλλά επιδιώκει να τις μετατρέψει σε δημιουργικό διάλογο, με στόχο μια πιο ισορροπημένη και αντιπροσωπευτική διακυβέρνηση.
Η συζήτηση για το αν η Ελλάδα μπορεί να κινηθεί προς μια τέτοια κατεύθυνση δεν αφορά μόνο τα κόμματα. Αφορά την κοινωνία συνολικά: την ανάγκη για σταθερότητα, για ευρύτερες συναινέσεις, για πολιτικές που δεν αλλάζουν ριζικά από εκλογή σε εκλογή. Αφορά επίσης την ωριμότητα του πολιτικού συστήματος και την ικανότητα του να λειτουργεί πέρα από τη λογική του «νικητή» και του «ηττημένου».
Οι εκλογές χωρίς αυτοδυναμία δεν είναι απειλητικές. Είναι μια πιθανή ευκαιρία για ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης που βασίζεται στη συνεργασία και όχι στην αποκλειστικότητα. Ένα μοντέλο που μπορεί να εκφράσει περισσότερες φωνές και να οδηγήσει σε πιο σταθερές, μακροπρόθεσμες πολιτικές.
Η συζήτηση έχει ανοίξει — και ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή να εξετάσουμε με νηφαλιότητα όλες τις επιλογές.
