Eurovision: Τα παραλειπόμενα του χτεσινού ελληνικού Τελικου.
Ο ελληνικός τελικός της Eurovision Song Contest στις 15/02 είχε όλα όσα περιμένει κανείς από μια βραδιά που υπόσχεται λάμψη — και σχεδόν τίποτα από όσα πραγματικά χρειάζεται για να πείσει.
Από την πρώτη κιόλας στιγμή, η παραγωγή έμοιαζε να παλεύει ανάμεσα στη φιλοδοξία και την προχειρότητα. Σκηνοθετικές επιλογές που θύμιζαν περασμένες δεκαετίες, αμήχανες παύσεις και ήχος που σε στιγμές έδινε την εντύπωση πρόβας τζενεράλε κι όχι ζωντανού τελικού. Αν ο στόχος ήταν να δείξουμε ότι «επιστρέφουμε δυναμικά», μάλλον χρειάζεται να ξαναδούμε τι σημαίνει δυναμισμός το 2026.
Οι συμμετοχές κινήθηκαν σε γνώριμα μονοπάτια: δραματικές μπαλάντες με ανεμιστήρες στο φουλ, ποπ κομμάτια με χορογραφίες που περισσότερο μπέρδευαν παρά εντυπωσίαζαν και στίχοι που προσπαθούσαν να ισορροπήσουν ανάμεσα στο «διεθνές» και το «ασφαλές». Το ρίσκο έμεινε εκτός σκηνής — ίσως από φόβο μήπως δεν εγκριθεί από επιτροπή, κοινό ή… την ίδια μας τη συνήθεια.
Το μεγαλύτερο ερώτημα, ωστόσο, δεν ήταν ποιος θα κερδίσει, αλλά αν ο τρόπος επιλογής εμπνέει εμπιστοσύνη. Η αίσθηση πως όλα είναι προδιαγεγραμμένα αιωρείται κάθε χρόνο σαν κακόγουστο εφέ καπνού. Όταν η διαφάνεια δεν είναι ξεκάθαρη και οι διαδικασίες δεν εξηγούνται επαρκώς, η συζήτηση μετατοπίζεται από τη μουσική στη δυσπιστία — και αυτό είναι πάντα ήττα.
Κι όμως, μέσα σε όλα, υπήρξαν στιγμές που έδειξαν ότι υπάρχει ταλέντο, ιδέες και καλλιτέχνες που διψούν για κάτι πιο σύγχρονο, πιο τολμηρό, πιο αυθεντικό. Το πρόβλημα δεν είναι οι δημιουργοί. Είναι το πλαίσιο. Είναι η εμμονή στο «να μην εκτεθούμε» αντί στο «να ξεχωρίσουμε».
Αν θέλουμε πραγματικά να σταθούμε ανταγωνιστικά στη σκηνή της Ευρώπης, ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να επιλέγουμε τραγούδια με γνώμονα το τι «δεν θα ενοχλήσει». Η Eurovision δεν κερδίζεται με μετριότητα καλοχτενισμένη. Κερδίζεται με ταυτότητα.
Και αυτή, χτες, έλαμψε περισσότερο διά της απουσίας της.
